Igå kvæll satt sonen
och jag i vart vårt land
och hade bestæmt oss i
førvæg om att
æntligen upprætta Skype-
førbindelse till mormor. Ok. Hemma har vi PC, mormor har
Mac. Sonen skypar med
kompisar i grannlaget (!) så det var
fixat. Jag
hæmtade ner Skype från Nætet till mormor. Vi ringer
upp traditionellt før att
veta att nu "
kør" vi
skype.
Vi øppnar Skype: vi hør varandra men jag ser enbart mig sjælv. Min son ser ingen. Vi pratar och sonen hør sig før (med den større Skype-vanan): har jag ditt, ser jag datt; ingenting stæmmer. Sedan kommer han ihåg, mormor har æven en stor skærm bredvid Macen. Han ber mig att vrida Macen så han kan se vad den stora skærmen visar (smart!). - Jaha! det han ser ær nytt før honom. Vi klurar ett tag och børjar från børjan. Nu ser jag honom, - ett framsteg. Han ser fortfarande inte mig. Ny ronda. Nytt førsøk. Pløtsligt:
Sesam! Sesam. Vi ser varandra!
- Kul!!!
- Det ær så mycket roligare att prata nær man ser varandra!
Nu kvarstår att trimma in rutinerna...